Uwielbiam hiszpańskie spódniczki…

Idzie sobie kobieta (osobnik homo sapiens – samica) ulicą. I rusza tymi ogolonymi i opalonymi, długimi…nogami. Goła aż do kolan, a wyżej stopiędździesiąty ósmy cud świata – spódniczka hiszpanka… Sunie przewiewna, cudowna i delikatnie cieniowana niebieskim kolorem spódniczka na wcale nie genialnych nogach… Ale i tak jest wspaniała. Mógłbym iść za nią przez miasto i napawać się jej widokiem. Spódniczki – nie kobiety. I stałoby się tak, gdyby przed moim domem nie nadział się na samochód, za co zostałem solidnie zdewastowany psychicznie przez jegomościa z niewyparzonym jęzorem. Właścicielka hiszpanki tylko się uśmiechęła – właściciel auta chciał mnie zlinczować… Jak kiedyś jeszcze znajdę sobie partnerkę – pierwsze co robimy to idziemy po hiszpankę… Jak się nie podoba – to nie jest partnerka

W tym miejscu pozdrowienia dla Dominiki, która i tak raczej tego jogga nie czyta, ale za to chodzi baaaardzo często w spódnicy, co jest takie kobiece i piękne. I chodzi w hiszpance często, tak kobieco… Pytanie tylko, dlaczego większość kobiet nie bierze z niej przykładu?